DE LIJST VAN VERBODEN MIDDELEN

Veel mensen die zelf weinig tot geen ervaring hebben met planten en middelen die op lijst 1 (en 2) van de Opiumwet staan, de lijst met middelen die volgens de overheid een onaanvaardbaar risico vormen voor de volksgezondheid, zijn in de veronderstelling dat deze middelen op die lijst zijn gezet omdat er gedegen wetenschappelijk onderzoek heeft plaats gevonden waaruit is gebleken dat deze middelen inderdaad zeer gevaarlijk zijn en zodoende een onaanvaardbaar risico vormen. Nothing could be further from the truth though. Er zijn planten en middelen verboden niet omdat is aangetoond dat ze schadelijk zijn, maar vanwege politieke beweegredenen (voor social engineering en het mogelijk maken om bepaalde groepen mensen te onderdrukkenen) en commerciële beweegredenen (omdat de planten en middelen concurrenten zijn voor het verdienmodel van Big Pharma). Of simpelweg vanwege onnozelheid slash onwetendheid, zoals hier in Nederland met het middel LSD, waarmee therapeuten in de jaren vijftig baandoorbrekend werk verrichtten bij het behandelen van patiënten met PTST en oorlogstrauma, maar dat vanwege een actie van de provo's zonder veel discussie over medische toepassingen in één avond werd verboden (www.vice.com/nl/article/evj5jp/hoe-lsd-in-nederland-verboden-werd). Het establishment houdt er bovendien bepaald niet van dat bepaalde planten en middelen bewustzijnsverruimend zijn, want dat maakt dat mensen die deze planten en middelen nemen kritische vragen gaan stellen bij de status quo en dat wil de gevestigde orde natuurlijk niet hebben. Zij spinnen veel te goed garen bij hun machtspositie in de samenleving en houden graag het geheel van institutionele, politieke, culturele, juridische en economische hefbomen stevig in handen.

Ik zal hier asap meer vertellen over de ware beweegredenen achter het verbieden van een aantal helende (!) planten en middelen, maar realiseer je dus alsjeblieft alvast dat een aantal van deze planten en middelen zijn verboden niet omdat ze schadelijk zijn, integendeel... It's all politics and commerce.

Herinner je je Richard Nixon nog, de USA president die de "War on Drugs" verklaardde? Dat deed ie echt niet omdat hij zich zo'n zorgen maakten over het drugsgebruik van de bevolking (dan zou hij wel wat beter hebben gezorgd voor vaak zwaar aan de heroïnede verslaafde oorlogsveteranen die terug kwamen uit Vietnam);

“You want to know what this was really all about,” Ehrlichman, who died in 1999, said, referring to Nixon’s declaration of war on drugs. “The Nixon campaign in 1968, and the Nixon White House after that, had two enemies: the antiwar left and black people. You understand what I’m saying. We knew we couldn’t make it illegal to be either against the war or black, but by getting the public to associate the hippies with marijuana and blacks with heroin, and then criminalizing both heavily, we could disrupt those communities. We could arrest their leaders, raid their homes, break up their meetings, and vilify them night after night on the evening news. Did we know we were lying about the drugs? Of course we did.”

Nixons bedriegelijke uitvinding van de "War on Drugs" als politiek instrument was cynisch, maar sindsdien heeft elke president – zowel democraat als republikein – deze 'oorlog' om de een of andere reden even nuttig gevonden. Inmiddels ziet zo'n beetje ieder weldenkend mens in dat het een gigantische mislukking is die meer ellende dan oplossingen heeft gebracht, zijn de gigantische kosten van deze 'oorlog' onmogelijk nog te negeren en realiseert men zich dat één op de acht zwarte (mag ik dat woord nog gebruiken tegenwoordig??) mannen z'n rechten heeft verloren vanwege een veroordeling voor een 'drugsmisdrijf'.

Of wat te denken van Sarkozy, voormalig president van Frankrijk, die in zijn functie als minister - voordat hij president werd - het verbood om Ayahuasca Frankrijk in te brengen. Hij was aandeelhouder van mega-farmacologische bedrijven die heel goed weten wat Ayahuasca is en dat dit krachtige plantmedicijn veel ziekten geneest. Dat druist natuurlijk in tegen hun belangen. Ze zouden miljarden aan winst mislopen. Toen Sarkozy vervolgens president werd versterkte hij het beleid om Ayahuasca te criminaliseren dat hij als minister had ingezet.

Bronnen:

drugpolicy.org/press-release/2016/03/top-adviser-richard-nixon-admitted-war-drugs-was-policy-tool-go-after-anti

fuckyeahdrugpolicy.tumblr.com/post/157211271555/top-adviser-to-richard-nixon-drug-war-was-a-tool

thebaltimorestory.org/history/nixons-war-on-drugs

discountbuddhism.blogspot.com/2013/07/nothing-is-better-than-nothing.html ---> NB Lees in dit interview vooral ook even wat wordt uitgelegd over cocaïnegrbuik, essentiële informatie willen we mensen ècht kunnen helpen van hun coke-verslaving af te komen! Cocaïne valt in mijn ogen by the way wel zeer terecht onder de Opiumwet, het is een demonische, zeer schadelijke drugs die zowel individu als samenleving verwoest (en dat terwijl de cocaplant zelf onbewerkt een prachtige geneeskrachtige plant is). Om het gesprek te kunnen voeren over de lijst van verboden middelen is het van belang eerst te begrijpen dat al deze middelen totáál verschillend zijn qua werking en effect op lichaam en geest. Sommige middelen zijn oppeppend, andere verdovend, weer andere geestverruimend of juist ego-opblazend. Er zitten ongelofelijk schadelijk middelen bij en er zitten beyond geneeskrachtige middelen bij. Al deze planten en middelen over dezelfde kam scheren omdat ze op dezelfde verboden lijst staan, slaat dan ook als een tang op een varken. Dat is waar als eerste bewustwording op moet komen, als de samenleving dit gaat begrijpen dan kunnen we vanaf dat punt verder het publieke debat aangaan. Ik ga hier asap dieper op in hier op m'n website.



  


UNDER CONSTRUCTION, please come back later. Thank you.


In de Opiumwet wordt gewerkt met twee lijsten drugs. Op lijst I staan drugs met een onaanvaardbaar risico, ook wel harddrugs genoemd (zoals cocaïne, amfetamine, MDMA (XTC), heroïne en LSD). Op lijst II staan drugs waarvan de risico’s minder groot zijn dan van de drugs op lijst I, ook wel softdrugs genoemd. Voorbeelden zijn cannabisproducten, paddenstoelen en slaapmiddelen (benzodiazepinen).

De wet maakt vervolgens een onderscheid in verschillende handelingen die strafbaar zijn. Strafbaar zijn: bezit, bereiding of productie, verkoop en export. Opvallend is dat gebruik niet strafbaar is.

Strafbare handelingen moeten opgespoord en bestraft worden. In de wet staat de strafmaat genoemd. De hoogste officieren van justitie (de procureurs-generaal) vaardigen ook nog zogenaamde richtlijnen uit. In deze richtlijnen staat beschreven aan welke strafbare feiten de politie de meeste aandacht moet geven en welke straf gegeven kan worden.

Op lijst I staan drugs met, zoals de wet dat noemt, een onaanvaardbaar risico. Het gaat dan om drugs als cocaïne, amfetamine, MDMA, heroïne en LSD. In totaal staan er tientallen drugs op lijst I. GHB stond altijd op lijst II maar op 6 september 2011 heeft de minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport laten weten dat ook GHB op lijst 1 van de Opiumwet kwam. GHB valt ook nog onder een andere wet (namelijk de Geneesmiddelenwet).

Op lijst II staan onder andere cannabis, benzodiazepinen, qat en paddenstoelen. Het kabinet heeft qat in januari 2012 verboden.


De Opiumwet noemt verder een groot aantal strafbare handelingen. Gebruik op zich wordt niet als een strafbare handeling gezien. Gebruikers worden dan ook niet vervolgd. Wel verboden is: bezit, handel, productie, invoer en uitvoer. De straffen die in de wet voor drugs op lijst I genoemd worden zijn veel hoger en zwaarder dan de straffen voor producten op lijst II.

De strafbare handelingen moeten opgespoord en bestraft worden. De hoogste officieren van justitie (de procureurs-generaal) hebben hiervoor zogenaamde richtlijnen vastgesteld. In deze richtlijnen staat beschreven aan welke strafbare feiten de politie de meeste aandacht moet geven en welke straffen vervolgens gegeven kunnen worden.

Van belang hierbij is het in het Nederlandse strafrecht opgenomen opportuniteitsbeginsel. Het opportuniteitsbeginsel houdt in dat afgezien kan worden van vervolging en straf, als daarmee een hoger belang (bijvoorbeeld volksgezondheid) gediend wordt.

Handel in harddrugs moet volgens de richtlijnen de meeste aandacht krijgen en wordt het strengst bestraft, daarna volgt handel in softdrugs. De minste aandacht is nodig voor strafbare feiten die samenhangen met gebruik. Bezit voor eigen gebruik van zowel harddrugs en softdrugs hoeft volgens de richtlijnen in het geheel niet opgespoord en bestraft te worden.

In de richtlijnen staat beschreven wat als een hoeveelheid voor eigen gebruik beschouwd kan worden. Voor hasj en wiet is dat 5 gram, voor xtc 1 pil en voor cocaïne een halve gram. Treft de politie een dergelijke hoeveelheid aan dan kan politie het wel in beslag nemen, maar volgt er geen boete of vervolging.

Overigens blijven het richtlijnen. Dat betekent dat met een beroep op de wet een plaatselijke officier van justitie altijd een afwijkende beslissing kan nemen.

De Opiumwet staat gebruik van drugs voor medische en wetenschappelijke doeleinden wel toe. Dus als een anesthesist de pijn van een kankerpatiënt verdooft met morfine is dat niet verboden. Wel moet een arts of apotheker allerlei administratieve handelingen verrichten en is er strenge controle.

In de Opiumwet staan ook middelen genoemd waarbij we niet zo snel aan een drug denken, maar eerder aan medicijnen. Het gaat dan om medicijnen die gemakkelijk als drug misbruikt kunnen worden, zoals bijvoorbeeld het slaapmiddel Rohypnol (flunitrazepam). Dit middel kan dus niet zomaar voorgeschreven worden.

  • Gitta Sluijters
    The New World Consciousness
    Amsterdam